Hoe goed bewaak jij je grens ? 

In de avondschemering zit ik nog even te genieten in mijn tuin. Stilte om me heen, heerlijk. Dan plotseling vliegen er 3 merels luid schreeuwend door mijn tuin. Ze zitten achter elkaar aan en met veel kabaal  en geweld zijn ze bezig hun grenzen aan te geven of te veroveren: dit is mijn tuin!

Een half uurtje later is de rust wedergekeerd en zit er nog 1 merel luidkeels te zingen. Het klinkt prachtig. Maar ik weet , dat ook dit mooie gezang een manier van de merel is om zijn grens aan te geven aan de buurman die een stukje verderop zit te zingen.

Waar ligt jouw grens en de tweede vraag: hoe bewaak je die dan?

Door het niet aangeven van je grens, blijf je zelf vaak met een vermoeid, geïrriteerd, boos gevoel zitten en heb je weer iets aangenomen wat je eigenlijk niet wilde … grrrr.

Ikzelf heb heel lang mijn grens heel dicht bij me gehad. Ik gaf mezelf (te)weinig ruimte.  Ik was me daar niet echt bewust van, maar “voelde” het wel degelijk. Tot ik erachter kwam, dat ik zelf mijn eigen ruimte moest neerzetten en ook bewaken. Ik en niemand anders. Om mijn ruimte zette ik een hekwerk (in gedachten) met daarin een toegangspoortje.  In de loop der jaren is “mijn” ruimte, mijn tuintje een flink stuk groter geworden en gaat het hekje wat vaker dicht en ik kan je verzekeren, dat voelt heerlijk.

Hoe groot is jouw ruimte om je heen? Eén meter, twee, drie misschien of nog veel groter …….

Wees je er eens bewust van en zet het hekwerk eens neer. Plant mooie bloemen in je tuintje en geniet van JOUW ruimte.

Maar ik hoor je al denken: hoe bewaak ik dan op een goede manier mijn grens? Ik wil niemand teleurstellen of afwijzen!

Maar wie denk je dat je teleurstelt of afwijst als jij jouw grenzen niet goed aangeeft?

De ander ziet of voelt jouw grens niet. Als jij steeds maar weer je hekje openzet en je plantjes laat vertrappen, dan kun je die plantjes wel steeds water blijven geven, maar een volgende keer worden ze zo weer onder de voet gelopen.

Als een ander te dicht bij komt, geef aan wat het met jou doet en wat je wilt.

Géén oordeel naar de ander toe, maar benoem het eerlijk en je zult versteld staan wat het doet.

Bijvoorbeeld:

In een teamoverleg wordt jou een taak toebedeeld, omdat jouw collega’s vinden dat jij dat heel goed kunt. Maar jij hebt het al ontzettend druk met allerlei deadlines en extra taken. Geef je grens aan:  Ik vind het ontzettend aardig dat jullie mij deze taak toevertrouwen. Maar het voelt voor mij als een taak teveel op dit moment. Kunnen we er een andere oplossing voor bedenken, of kan iemand anders deze taak doen?

Had je niks gezegd, dan was “de taak” jouw probleem geweest. Ze hadden hem als het ware in je tuintje gegooid. Door je uit te spreken heb je het hekje eerst even dicht gedaan en ontstaat er voor jezelf ruimte om er naar te kijken en de juiste beslissing te nemen.

En nu denk je vast: is het zo makkelijk?

Ja, zo makkelijk kan het zijn.

Jouw grens, zo onzichtbaar voor een ander.

Maak hem zichtbaar, vooral voor jezelf en baken hem liefdevol, als een zingende merel, af voor anderen.

Het schept duidelijkheid en vertrouwen naar de ander en levert jou enorm veel energie op waardoor je er nog beter kunt zijn voor anderen.

En zoals bij alles, oefening baart kunst.

Veel succes met het bewaken van JOUW grens!

 

Frederika